Nationaal hitteplan!



Uit de oudejaarsconference: 

Het Nationaal Hitteplan is van kracht. 
Claudia de Breij geeft tekst en uitleg. 
Tip: niet te hard lachen, want dan krijg je het nog warmer...




Lappenmand update



Voor degenen die willen weten hoe het gaat met mij en mijn ongebruikelijk lange lappenmand ( is niet verplicht om te lezen hoor...) volgt hier een update:


lap·pen·mand (dev(m)meervoud: lappenmanden)
mand waarin verstelwerk ligtin de lappenmand liggen (of: zitten) ziek zijn

Al sinds 3 mei heb ik af en aan buikpijn. Links. Eerst dacht ik een niersteentje. Ik kreeg diclofenac voorgeschreven. Het hielp niet genoeg en na een nachtelijk bezoek aan de huisartsenpost werd ik verwezen naar de uroloog. Na een echo, een ct-scan en een blaasonderzoek wist de uroloog het op 26 mei zeker: Ik had geen last (meer) van niersteentjes. Mogelijk was er eentje gepasseerd, maar bij blijvende pijn moest ik maar weer terug naar de huisarts. 

Eind mei de huisarts maar weer eens bezocht. Die kon er ook niets van maken en verwees me naar de internist. Inmiddels had ik naast de pijn links een hele vervelende pijn in mijn maag erbij gekregen, volgens de huisarts een maagwandontsteking door de pijnstillers. 

Terwijl ik wachtte op die afspraak bij de internist kwam ik tweede Pinksterdag weer (met hevige pijn en zorgelijk over wat er toch met me zou zijn) bij de huisartsenpost en werd gezien door een huisarts die vermoedde dat het met mijn darmen mis was. Door maagpijn en de pijnstillers zou ik links boven in de dikke darm een verstopping hebben en waren het darmkoliekpijnen. Ik kreeg een verandering van perspectief en andere medicijnen. 

Drie dagen later kon ik vervroegd naar de internist. Een vriendelijke dame die niet speculeert maar goed onderzoek doet. Er werd weer bloed geprikt. Alles bleek goed. En ze gebood een maag- en een darmonderzoek.Weer tien dagen wachten. Met pijn en hoofdbrekens. Maandagmorgen was ik aan de beurt. Inmiddels bijna 7 weken na het begin van de klachten. Ik moest zondagmiddag en maandagmorgen vroeg laxeerdrank drinken om de darmen te spoelen. Dat ging wonderwel heel goed. Ik dronk braaf liters van dat spul plus nog extra veel thee, appelsap, water en heldere bouillon. Maandagmorgen half 9 was ik er meer dan klaar voor. Door de verpleegkundigen in de behandelkamer werd ik voorbereid voor het onderzoek. Ik zou gelukkig een roesje krijgen. 

De arts die het onderzoek zou doen kwam achter een pc vandaan en gaf me een hand. Hij moest me wat vertellen: Er was een vlekje op mijn lever te zien was geweest op de ct-scan. Dat kon onschuldig zijn, maar daar moest zeer beslist goed naar gekeken worden. Mijn eigen internist had - volgens hem - dat niet gezien omdat de radioloog er wel een opmerking over had gemaakt maar het niet in zijn conclusie had genoemd. Dat hij het zelf nu wel wist kwam omdat hij zorgvuldig het hele verslag had doorgenomen. 

Ik schrok me wezenloos. Ik werd direct erna onder zeil gebracht. Toen ik wakker werd zat Wim naast mijn bed en vertelde ik hem erover. Ik was er rustig onder. Bedacht me wel dat die lever vast niet de oorzaak zou zijn van mijn pijnklachten. Eigenlijk had ik geluk dat ik zo'n zorgvuldige arts had getroffen. Dat het nu ontdekt was en dat er hopelijk wat aan gedaan kon worden...

Ik heb deze arts nadien niet meer gezien maar kreeg een briefje mee waar op stond dat mijn maag geen zichtbare afwijkingen had en dat de darm er ondanks een poliep rustig uitzag. Iets om blij mee te zijn natuurlijk, alhoewel die poliep nog onderzocht moest worden.

Maar vanmorgen was het gedaan met die rust. Ik werd heel nerveus wakker. Ik zag allemaal (uitgezaaide) beren op de weg. Dat werd versterkt doordat ik niet meer wist hoe ik eigenlijk was thuisgekomen. Ik was een stuk uit mijn herinnering kwijt. Een rare gewaarwording. Vervreemdend. Had ik dat van die levervlek misschien niet goed gehoord of mogelijk zelf bedacht?? 

Ik kreeg vanmorgen helaas ook weer die pijn in mijn buik en in mijn maag. Alles voelde opgezet en opgeblazen. Moest ik nu weer wachten op een oproep voor de internist? Weer een week in onzekerheid? Ik kon het niet verdragen. Ik heb de assistente van de internisten gebeld en verteld wat ik had gehoord. Ze beloofde me dat mijn arts me zou terugbellen voor overleg.

Om vijf uur, ik was inmiddels op van de zenuwen, belde mijn internist terug. Ze vertelde dat ze het met de andere arts had opgenomen en dat het een ongelukkig moment was geweest waarop hij mij had geinformeerd. Ik was overigens overtuigd van zijn beste bedoelingen. Maar had wel de schrik te pakken gekregen. Had hij het niet beter eerst met haar kunnen overleggen? 

Maar ze had nieuws: Zij had nog eens goed naar de scan gekeken en wat bleek: Die plek op de lever was twaalf jaar geleden ook al gezien op de scan die toen was gemaakt vanwege een acute niersteenkoliek. En is in al die jaren niet veranderd. Dus niet iets om verder te onderzoeken. Waarom er twaalf jaar terug geen verder onderzoek naar is gedaan weet ik trouwens niet maar voor nu konden we het wegstrepen. Wat was ik opgelucht! 

Maar hoe nu verder? Ondertussen voel ik me nog steeds beroerd. De arts begrijpt dat het voor mij lang genoeg geduurd heeft. Mijn klachtenbeeld is onduidelijk, maar de pijn blijkt duidelijk genoeg. 
Ze wil vaart maken en heeft me nu voor nog andere onderzoeken aangemeld. Blijkbaar wil ze door van alles uit te sluiten er achter komen wat me mankeert. Ze gaat iets onderzoeken met parasieten en een lactose intolerantie test. En nog een uitgebreidere ct-scan. 

Want waar komt die pijn en misselijkheid toch vandaan? Wie het weet mag het zeggen!

  

Soul broeken en printjes!




Gisteren zag ik deze foto links voorbij komen. Wat een mode hadden we begin jaren 70!
Gelukkig zag ik even later dezelfde broek met een ander hoofd erboven, dat hielp... een beetje.
Ja ja, soul broeken noemden wij deze wijd uitlopende, hoge taille broeken. 


Ik heb ook een soul broek gehad! Toen ik 12 of 13 was. 
Ongeveer het model hier links onder. Ik was ook zo dun! Echt waar!
In een stof wit, geel blauwe ruit, ongeveer zoals de stof de tweede van onderaf rechts.


Daar kon je me in uittekenen.
Ik had of mijn soul broek aan of een mini-rokje met witte hoge kniekousen.


En de jongens die dit droegen met dit haar erbij waren - vonden wij - stoer en leuk!
T'is wat...



Een onverwacht liefdesliedje!



Vanmiddag fietsten Wim en ik naar de IJsselkade, even er uit, 
lekker aan het water zitten, een windje erbij, in de schaduw van de grote boom daar. 

Er lag een partyboot te wachten op mensen die daar vandaag een feestje op gingen vieren. 
Stephan, de muzikant voor dat feestje, zong - in afwachting van het vertrek van deze boot - 
geholpen door Wim, voor mij een lief liefdesliedje. Zo leuk en fijn! 



Ik heb het opgenomen met mijn telefoon.
Kijk maar eens naar dit filmpje 

PS Wie het telefoonnummer van Stephan wil hebben 
om hem te boeken voor een feestje of zo, kan mij gewoon even mailen.

Het liedje is de nederlandse vertaling van Jim Groce:
'I have to say i love you in a song' 

Met dank aan Anke von Vaupel Klein



Bijna zomer!



Nog een paar dagen dan begint de zomer echt! Op de langste dag. 
Dat blijft raar, dat we pas aan de zomer beginnen als de dagen al weer korter worden. 

Maar afijn, op 21 juni is het ook weer tijd voor de zomerrondbrief van Binnenkant.
Een paar foto's uit deze rondbrief om een tipje van deze sluier op te lichten:





Wie deze seizoensrondbrief, vol gezellige wooninspiratie & tips 
vier keer per jaar gratis en voor niets wil ontvangen kan zich hier opgeven. 
U bent van harte welkom!  






Zo'n mooi biljet krijgen we nooit meer!



 

Robert 'Ootje' Oxenaar, de ontwerper van enkele beroemde series gulden-biljetten is overleden. Hij ontwierp de Zonnebloem (50 gulden), de Snip (100 gulden) en de Vuurtoren (250 gulden).

"Die biljetten waren ontzettend optimistisch in uitstraling", zegt ontwerper Julius Vermeulen, die veel met hem samenwerkte. "Het was het enige geld in de wereld dat niet gebruikmaakte van formele iconen, onze biljetten waren doordesemd van landschappelijke cultuur, zoals vogels, zonnebloemen en vuurtorens. Geld was niet langer alleen een briefje met waarde. Het was ineens ook een culturele boodschapper. Dat is wat we nu missen met de euro. Dat zijn hele sombere biljetten, die er niet toe bijdragen dat we verbondenheid voelen in Europa. In de discussie over Europa hebben ze niets toegevoegd, terwijl de briefjes dagelijks door miljoenen handen gaan."

Vanaf 1966 ontwierp Oxenaar de guldenbiljetten. Eerst maakte hij de 'erflaters'-serie, met bankbiljetten met beeltenissen van figuren uit de Nederlandse geschiedenis, zoals de dichter en toneelschrijver Joost van den Vondel, de schilder Frans Hals, de componist Jan Pieterszoon Sweelinck, de zeeheld Michiel de Ruyter en filosoof Baruch Spinoza.





Oxenaar hield de regie strak in handen en stond erop dat de beveiliging van de bankbiljetten zijn ontwerpen niet zou aantasten. In de beveiliging van de briefjes verwerkte hij allerlei verborgen, soms persoonlijke, kenmerken. Dan vertelde hij dat hij een wild konijntje in de tuin had gezien. Dat vond hij zo bijzonder dat hij het maar even als veiligheidskenmerk had verwerkt in het biljet. Andere veiligheidskenmerken die Oxenaar verwerkte zijn een afdruk van zijn duim in het gezicht van Frans Hals en de namen van vriendinnen en zijn kleindochter in het Vuurtoren-briefje.

Behalve bankbiljetten ontwierp hij ook postzetels, waaronder verschillende series kinderpostzegels. Ook die kenmerkten zich door vrolijke en heldere kleuren.

Oxenaar, die in de buurt van Boston in de Verenigde Staten woonde, overleed afgelopen dinsdag.




'Kijk, zo wonen wij!'


Een nieuwe aflevering in de fotorubriek:
'Kijk, zo wonen wij!'
Het is een serie woonportretten
waarin bewoners in een interview al mijn woonvragen beantwoorden,
en het goed vinden dat we komen binnenkijken en foto's maken.
Gewoon zoals het is!
Ter inspiratie van iedereen die - net als ik - ook graag fijn woont
en wel eens wil zien hoe anderen dat aanpakken...

Deze keer mogen we binnenkijken bij Wim en Ellie.


Waarom hebben jullie voor dit huis gekozen?
Ellie: Wij wonen hier nu net twee jaar en het bevalt ons heel goed.
Het huis is licht en heeft sfeer. Het is ook fijn van maat. 
We hebben veel leefruimte, vooral beneden, mede door de uitbouw,
en boven niet meer dan we precies nodig hebben.

Het is een gezellige 'stadse' straat met wat reuring, wat we fijn vinden. 
Hiervoor woonden we in een 'dozig' nieuwbouwhuis in een 'slaap' nieuwbouwwijk, 
op twintig minuten fietsen van het centrum. Wat heerlijk is het om nu gewoon even 
de stad in te kunnen lopen voor een ommetje, een terrasje of om een ijsje te gaan eten.

Ook hebben we veel geluk met onze buren. Ons hele blokje heeft samen een groeps app.
Zo kunnen we - handig - spullen van elkaar lenen of elkaar even ergens een handje mee helpen,
maar we drinken ook samen koffie, gaan bbq-en of gaan zelfs soms naar een huisconcertje.
Ik denk dat we hier lang kunnen blijven. Mede dankzij zo'n buurtnetwerk om ons heen.
Alleen als we niet goed meer trappen kunnen lopen zouden we moeten verkassen.
Onze dochter Anne is inmiddels de deur uit, maar woont maar een paar straten verder,
ze heeft hier nog een eigen kamer en komt regelmatig gezellig mee eten of haar scooter stallen. 


Wat maakt dat jullie op dit huis vielen?
Eigenlijk (zeiden wij altijd) zijn wij geen mensen voor een oud huis. 
We zijn geen klussers en als je alles moet uitbesteden wordt het een kostbare zaak.
Maar toen we dit huis zagen waren we gelijk heel enthousiast. 
Dit huis is van 1933 maar heel goed onderhouden en mooi uitgebouwd.
De aanpassingen zijn gedaan in een tijdloze stijl waar we allebei voor vielen.
Zo heeft de gang nog een mooie granito vloer, dat geeft vanzelf al een mooie sfeer. 
We hoefden niet meer te doen dan onze foto's op te hangen om het van 'ons' te maken.

Hebben jullie veel gedaan aan het huis?
Nee, eigenlijk niet veel.  
We hebben schoongemaakt, wat fris geschilderd en onze spullen er in gezet:
Eigen kleurtje en eigen luchtje!



De keuken hebben we gewoon zo kunnen laten. 
De turqoise tegeltjes vonden we gewoon leuk.
 Zelfs het prachtige fornuis stond er al! 
De keuken zelf is niet al te groot, maar het dressoir in de uitbouw gebruiken we 
als een verlengde van de keuken, en ik vind het een heel fijne keuken om in te koken.


Tegenover het aanrecht is een klein, gezellig keukenblokje met wat afzet- en opbergruimte.

De kasten in de uitbouw hebben heel praktische lades waar veel in past.


De uitbouw over de hele breedte van het huis biedt ruimte aan de tafel en de boeken.
Het grote daklicht zorgt voor veel licht. De openslaande deuren komen uit op een veranda.
Je blik wordt meteen naar buiten getrokken naar de intieme, gezellige achtertuin.





Vanuit de uitbouw loop je zo de woonkamer in.
In de oude achterkamer is nu plek voor een kast en een luie stoel om 
met zicht naar de zonnige achtertuin te kunnen luieren, lezen of muziek luisteren.




De voorkamer heeft een erker, waar kastjes zijn ingebouwd onder de vensterbank.
Ellie: Die kastjes vielen ons pas op toen we het huis al gekocht hadden.
De vorige bewoners hadden er een bank voor staan. Wij wilden ze graag in beeld houden.
Het heeft wat hoofdbrekens gekost; We hebben een halve dag zitten passen en meten om 
onze banken er kwijt te kunnen. Maar het is gelukt, het is nu een fijne besloten zithoek geworden.



Wat zou je gaan redden als er brand was?
Ellie: Ik zou het eigenlijk niet goed weten. Wim zou wel van alles willen redden. 
Die heeft ook spullen waar hij een speciale herinnering aan heeft. 
Bijvoorbeeld dit theekastje waar wij glazen in hebben staan.




Of het Delfts blauw in onze slaapkamer en oude familie spulletjes 
zoals de gewichtjes en dit oude kastje die een plek kregen in het trappenhuis.

Ellie: Ik heb er zelf niet zoveel van of mee.
Maar ik vind het ook niet erg als er - met mate - wat ons huis in sluipt.
Voor mij zijn spullen wel fijn om naar te kijken, ik vind het leuk om er aandacht 
aan te besteden dat het mooi is om me heen, dat ik leuke hoekjes kan maken. 
Maar spullen zelf zijn vaak wel inwisselbaar of vervangbaar.
Als ik dan toch iets zou redden bij brand zou het dit schilderij zijn.


 Ellie: Wat ik ook fijn van dit huis: je kunt oud en nieuw mooi met elkaar combineren. 
En er zijn allerlei plekken zoals de vensterbanken, de schoorsteenmantels 
die er om vragen om er gezellige hoekjes van te maken. 
In tegenstelling tot ons vorige huis wat een soort vierkante kale ruimte was.
 Waar je de sfeer altijd helemaal zelf moest toevoegen.


Wat is jouw top 3 hier in huis?
Op 1 natuurlijk onze uitbouw, waar we zo graag zijn.
Op 2 de keuken die echt heel fijn is om in te koken.
En op 3 natuurlijk de tuin met de middag- en avondzon.

Het is heel fijn als we van ons werk komen dat we dan nog heerlijk van de tuin kunnen genieten.
Het is heel beschut dus in voor en najaar zitten we nog vaak buiten en pakken elke zonnetje mee.
Nu het zo warm is zetten we onze tuinstoelen meestal onder de boom, heerlijk!





De tuin is klein, maar we vinden het heerlijk om wat met planten en bloemen bezig te zijn.
We hebben onze eerste stokroos en we kweken nu zelfs meerlingen van onze bol acacia.


Als het heel zonnig wordt hebben we een zonnescherm over de hele breedte. Dat is wel nodig.

Hebben jullie wel eens een miskoop?
Ellie: Eigenlijk niet vaak, we denken vaak lang na voor we iets aanschaffen. 
Ook omdat we niet altijd dezelfde smaak hebben. 
Maar we blijven altijd net zo lang zoeken tot we er allebei blij mee zijn.

Bij dit huis hadden we wel wat pech: we hadden lekkage bij de schoorsteen en de buitenmuur.
De schoorsteen moest nieuw gevoegd en het lood gerepareerd. En de zijmuur geïmpregneerd.
Vorig jaar kregen we spouwmuurisolatie. We hoopten dat we veel energie zouden besparen 
met zo'n grote zijmuur, maar het kan wel 20 jaar duren voor we dat er uit hebben.


Hoe opgeruimd zijn jullie?
Ellie: We houden het eigenlijk allebei graag opgeruimd.
Het is wel eens rommelig, maar meestal maar heel kort.
Maar het is niet dwangmatig hoor.
We vinden het gewoon fijn om rust te vinden in ons huis. 
We werken allebei vier dagen en het is fijn dat je als je thuiskomt niet gelijk aan de slag moet.

Je kunt gelijk met leuke dingen bezig gaan als het opgeruimd is.
We willen ook niet overal snuisterijen, daar worden we kriegel van.
Maar we hebben laatst ons kleine wc-tje gepimpt, met bloemetjes enzo.
En daar genieten we dan weer wel van.



Hebben jullie genoeg ruimte hier in huis?
Ellie: Ja hoor, dat is juist heel fijn. 
Als je voor de deur staat merk je niet hoe verrassend groot het beneden eigenlijk is.

Boven is het net groot genoeg. We hebben twee ruime slaapkamers voor ons en Anne, 
een klein kamertje als kleedkamertje en een eenvoudige maar fijne badkamer.
Op zolder hebben we een prima, lichte werkkamer en wat extra opbergruimte. 
We hebben een ruime kelder waar we wassen, drogen en vriezen. Een houten schuurtje.
Het is allemaal netjes afgewerkt en past ons precies.





Wat is je beste woontip?
Als je puur rationeel bent en kun je denken dat het niet goed is om verliefd te zijn op een huis.
Maar dat gevoel is juist belangrijk, neem het serieus, want soms moet je gewoon je hart volgen.

En ook belangrijke tip: 'Houd je huis opgeruimd!'
  Des te meer tijd en energie houd je over voor leukere dingen, zoals lezen!!



Dankjewel Ellie en Wim, dat we in jullie mooie huis mochten binnenkijken,
nog heel veel woongeluk daar gewenst!