Nagekomen foto!




Charles en Camilla
bij het huwelijk van 
Harry en Meghan...



Gelukkig hebben we de foto's nog...





 Toen we van vakantie thuis kwamen eind april 
stond ons appelboompje in bloei en de sering ook.



Drie weken later zijn die nu al helemaal uitgebloeid.
Gelukkig hebben we de foto's nog...
 

De viooltjes deden het ook leuk bij de voordeur....


Maar die staan nog steeds heel erg hun best te doen...
Echt tegen de klippen op.
Lief toch?



Kroost in de buurt... vervolg




Op 7 mei maakte ik deze foto van deze broedende zwaan 
met de andere ouder die in de buurt de wacht houdt...


Vanmorgen fietste ik er weer langs 
en zag dat het nest leeg was. 


Toen keek ik beter, en warempel...
Een van de zwanen was aan 
het zwemmen met een jonkie.
Alles helemaal goed gekomen!
Zo leuk! 



Strijkijzer - boekensteunen





uit:
'ANDERS'
creatieve hergebruiken voor je interieur
isbn 9789044329865



Op een mooie Pinksterdag!


Gisteren was ik geveld door een zware migraine aanval, en terwijl de zon buiten scheen lag ik in een donkere kamer misselijk te wachten tot het tijd werd voor mijn volgende pijnstiller. 
Vanmorgen werd ik wakker zonder hoofdpijn en met zin in een heerlijk kopje koffie. Gelukkig!


Afgelopen week heb ik genoten van haar biografie Anna, geschreven door Annejet van der Zijl. Wat een mooi boek. 

Gelijk heb ik wat interviews met haar kunnen terugzien op YouTube, die - door het boek te hebben gelezen - nog meer voor mij zijn gaan leven.

Gisteren zou Annie M. G. Schmidt 107 jaar oud zijn geworden als ze er nog was geweest, maar haar boeken en liedjes zijn nog springlevend. In het tien-dagen kraampakket dat ik aan het maken ben voor mijn dochter, zit nu al een boek van Annie, omdat dat voor mij gewoon bij je opvoeding hoort.



En nu ben ik halverwege de tv-serie over het leven van Annie dat terug te zien is op NPO gemist. 

Wat een prachtig gemaakte televisie, waar het leven van Annie wordt doorweven met de liedjes die ze schreef. 

Wat een mooi en ook een heel mooi Nederlands document. 
Wat mij betreft een Aanrader met een Hoofdletter. 




Ik sluit af hier met een toepasselijk liedje voor vandaag. 
Enne.. straks lekker even fietsen, 
met een hoofd zonder pijn, 
op deze mooie Pinksterdag! 

 Jongewaard en van den Heuvel - 

Het nummer 'Op een mooie Pinksterdag' komt uit 
de musical 'Heerlijk duurt het langst' 
van Annie M.G. Schmidt en Harry Bannink. 


Een zandbak en geen kattenbak...




Handig om op het bankje te kunnen zitten, 
maar nog handiger dat je de zandbak kunt afsluiten 
zodat de katten hem niet als kattenbak kunnen gebruiken...


We gaan er eens lekker voor zitten...



Zo ga ik naar het huwelijk kijken van Harry en Meghan, 
samen met een lieve vriendin van 92, 
 - net zo oud als de Queen en ze heet ook Elizabeth -
die anders ook alleen zou kijken.
Nu zetten we er een pot koffie bij en laten het op ons af komen.

Sinds ik de netflix serie: 'The Crown' volg, 
kijk ik met andere ogen naar Elizabeth, 
en leer ik haar steeds meer waarderen, 
net als haar stijlvaste kledingstijl!
  

Over de trouwjurk van Elizabeth heb ik geen mening, 
maar de jurk van Diana heeft destijds grote indruk op mij gemaakt. 
Wat een overdadigheid, met al die dubbele rokken en mouwen!
Wat een klein meisje nog, bedolven onder al die meters stof, 
zeker als je weet hoe triest het is afgelopen met haar...




Ik kan dubbel genieten van deze foto's hier boven 
waar het er juist even  niet zo formeel aan toe gaat. 



 Hoe zou zij gevonden hebben dat haar jongens het doen?


De vormelijke, perfecte Kate, die een paar uur na de geboorte 
van haar derde kind al weer gekapt en wel de pers te woord stond.

Of de eveneens zeer slanke Meghan die ik in Suits alleen heb  
gezien in prachtige vrouwelijke maar ook zakelijke kleding.
En wiens trouwjurk in deze serie ik juist niet zo mooi vond... 


We gaan er eens lekker voor zitten...

---------------------------------------------------------------------------------------------


Wat wij vooral heel mooi en sterk vonden was dat 
Meghan helemaal alleen de kerk in kwam.




De Amerikaanse dominee hield een prachtige preek over de liefde
en de ingetogen moeder van Meghan heeft mijn hart veroverd.

 

En wat een vrolijkheid en prachtige plaatjes van de rijtoer.
Engeland op zijn best!



In de klauwen gevallen van Marie Kondo...


De vriendin van Juliette is in de klauwen gevallen van opruimgoeroe Marie Kondo.  
Juliette vindt daar wat van.


Kom ik gezellig bij een vriendin op bezoek, is haar huis bijna leeg. ‘Is je man ervandoor?’ vraag ik bezorgd. ‘Nee, joh,’ zegt ze, ‘ik ben lekker aan het ontspullen.’ 

Haar stem galmt door de kamer. ‘Kopje thee?’ Ze pakt twee kopjes uit een ontspulde keukenkast. De boeken van opruimgoeroe Marie Kondo, deel 1 en deel 2, staan tegen elkaar aan te kleumen in wat ooit de boekenkast was maar nu, nou ja, gewoon een lege kast. Mijn vriendin ziet er blij uit, maar ik vind het maar een ongezellige boel, zo’n ontspuld huis. Dat denk ik dan, dat ik dat vind, maar ondertussen ben ik eigenlijk ook een beetje jaloers.



Marie Kondo 1 en 2 staan namelijk ook bij mij in de kast. Of nou ja, ze liggen ergens op een stapel. Onder een andere stapel. Weet alleen niet meer waar. En ik zou nodig eens een potje moeten ontspullen, want mijn huis ziet eruit als een ontplofte kringloopwinkel. Ik probeer het ook wel. Ik doe heus mijn best, maar het wordt nooit iets. Ik doe spullen weg, laatst nog twee planken boeken, maar als die weg zijn zie je niet eens dat ze weg zijn want de ruimte blijft gevuld met véél.
Het idee van Marie Kondo (en dat is eigenlijk haar enige idee, dat ze op elke pagina van haar boeken herhaalt – op zich al heel erg knap) is heel simpel. Je neemt iets in je handen en je vraagt je af: word ik er BLIJ van? Zo niet: weg ermee. Best een goed principe, hoewel ik niet speciaal blij word van mijn gootsteenontstopper maar pas blij ben dat ik het ding niet heb weggegooid als de gootsteen weer eens is dichtgeslibd. Maar goed, ik heb het heus serieus geprobeerd, deze word-ik-er-blij-van-methode.
Het probleem is: ik word gewoon OVERAL blij van. Van die stapel muziekboeken, hoewel ik al veertig jaar geen viool meer speel. Van liefdesbrieven met een lintje erom. Van een ouwe Tina die ik laatst tussen een stapel oud papier vond. Van mijn verzameling vaasjes van rommelmarkten en vakanties en vroeger-thuis. Als ik het tijdens het schrijven even niet meer weet, trek ik een boek uit de kast – en ja, meestal heb ik dat boek al gelezen en had het dus weg gemoeten van Marie Kondo (die ziet gelezen boeken als stapels oud nutteloos papier), maar herlezen is een speciaal genoegen dat je pas echt leert waarderen naarmate je ouder wordt. Net als een oud dagboek bekijken. Of een cd herontdekken en op de muziek dansen door de kamer.
Natuurlijk ben ik oud en wijs genoeg om te weten dat materie niet gelukkig maakt, maar dat gaat niet op voor je ouwe knuffel of dat fijne boek dat bijna uit elkaar valt. Of dat kastje van de rommelmarkt dat me doet denken aan een hotelkamer in Parijs of het huis van mijn oma. Heel veel spullen zijn nu eenmaal waardevol omdat ze méér betekenen dan iets praktisch.
En daar ligt het probleem met Marie Kondo. Ze ziet spullen als dingen die ruimte innemen en alleen maar bestaansrecht hebben als je ze daadwerkelijk gebruikt. De rest kan weg. Wat ze begrijpt is dat zij als jong kipje niet kan bevroeden waarvan een vrouw van boven de vijftig allemaal blij wordt. Zij is een kleuter die haar speelgoed rücksichtslos uit het raam gooit als ze er genoeg van heeft. Ze kan zich gewoon niet voorstellen dat aan spullen herinneringen kleven, dat ze door de jaren heen een ziel krijgen, dat ze net zo bij je horen als je kinderen. Dat het bovendien fijn is dat je huis er niet hetzelfde uitziet als dat van de buurvrouw en de buurvrouw ernaast, of iemand aan de andere kant van het land, omdat jouw spullen een deel van jezelf zijn geworden. En hoe ouder je wordt, hoe meer van die spullen je om je heen hebt verzameld.
Marie Kondo is een kleuter. Een lieve kleuter die het goed bedoelt, maar ik zou haar weleens willen spreken als ze de vijftig gepasseerd is. Leegt ze dan nog steeds elke avond haar bijna-lege handtas (ook zoiets onbegrijpelijks) in haar bijna-lege kast? Beseft ze tegen die tijd dat het fijn is iets te hebben dat herinneringen draagt?
Ik laat me al dat ontspullen niet meer aanpraten, want ik word BLIJ van spullen. Ik ga niet doodongelukkig zitten zennen in een onpersoonlijke kamer die meer op een showroom of een woonwinkeladvertentie lijkt dan op een echt huis waarin echte mensen wonen.
Er is niks blijmakends aan een lege kast.
Hoewel zo’n kast natuurlijk best een beetje leger kan.
Ik graaf Marie Kondo 1 en 2 op uit mijn stapels zooi. Ik pak ze vast en denk: word ik hier BLIJ van?
Nee.
Echt niet.

Weg ermee.                                                bron


Gewichtig...



Of je hier nu altijd graag op gaat zitten???




Yoga plus




Vanmorgen kwam ik op yoga, op tijd en uitgeslapen.
Ik kreeg daar van Karin dit leuke kaartje dat haar 
vriendin Monique had gemaakt met leuke stempeltjes.
Wie ook zoiets moois hebben wil kan zich bij mij melden.

Na een ontspannen les nodigde ik Karin uit voor koffie
bij Sesam, het leuke zaakje waar kok Nick alles bakt en kookt.  



We namen een heerlijke cappuccino 
met abrikozenplaatkoek en brownie
en eigen huisgebakken anijskoekjes.

Ik had trouwens helemaal geen geld bij me,
maar ik mag het later vandaag gewoon even brengen.
Hoe fijn, vertrouwd en lekker.
Een fijn begin van een mooie dag!



Een jasschort of een schortjurk??




Nog even over het oma's jasschort waar ik eerder over blogde:
Ik ben op zoek naar een eigentijds, hippe uitvoering van dit schort.
Ik heb namelijk hele leuke zelfgemaakte schortjes en schorten, maar merk dat die me eigenlijk nog niet genoeg beschermen:
Ik weet er altijd nog langs te morsen of te spetteren.

Er werd door lezeressen driftig meegedacht.
Men wees me op onderstaande schorten met gekruiste banden achter in een dichtte variant, die je dus over je hoofd moet omdoen zoals hieronder.

 Of een variant die aan de achterzijde meer of minder openvalt


Onderstaand schort vind ik ook erg mooi: 
  

Of helemaal gesloten aan de achterzijde 
en open aan de zijkant met een bies met knoop en knoopsgat.  


Maar eigenlijk zoek ik dan in plaats van een jasschort,
meer een schortjurk, zoiets als hieronder: 

Met kortere mouw in de zomer en iets langere in de winterdag.
Wijdvallend, nergens strak, knellend of storend 
en makkelijk over mijn hoofd laten glijden
of met knoopjes als een jas dicht kunnen doen.

En met een vrolijke stof die goed te wassen is.
Nergens vlekken op je mooie kleren die je er onder hebt, 
want die heb je er niet onder...


En dan na het in huis poetsen of vlak voor je etentje 
lekker een 'gewone' schone jurk aan...

Dus ik koop een keer een jurk met een model dat me goed zit 
en maak er een stel na in een stof die ik leuk vind.
Wat vinden jullie?